(κλικ)
Showing posts with label public actions. Show all posts
Showing posts with label public actions. Show all posts
27/06/2011
11/12/2010
ΔΡΑΣΗ:ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ/ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ
ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΠΑΡΚΟ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ, Ναυαρίνου & Ζωοδόχου Πηγής, Εξάρχεια.
Τον τελευταίο καιρό πολλά λέγονται για την χρήση του ποδηλάτου: σχέδια, αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι, ποδηλατόδρομοι/βιτρίνα, φεστιβάλ και ένα σωρό άλλα. Η ουσία όμως της προώθησης της χρήσης ποδηλάτου παραμένει η ίδια και συνοψίζεται σε δύο κατευθύνσεις. Πρώτον, παρέχει ο δρόμος ασφάλεια στον ποδηλάτη; Δεύτερον, υπάρχει υποδομή εκεί που θα καταλήξει για να κλειδώσει το ποδηλατό του με ασφάλεια;
Κανένα από αυτά τα δύο ερωτήματα δεν έχει απαντηθεί από την πολιτεία. Οι δρόμοι παραμένουν στην ίδια κατάσταση: παρανομίες, καταπάτηση πεζοδρομίων και το χειρότερο, την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση έχουν και οι μπάτσοι που καλούνται υποτίθεται να «διαφυλάξουν την ευνομία». Όσο για την υποδομή, είναι ανύπαρκτη σε όλους τους χώρους. Οι ποδηλάτες συνεχίζουν να είναι «παρείσακτοι στο δρόμο» και να «λερώνουν» στα μπαρ.
Όσα κανονάκια, πόντους, κερασάκια και να κερδίσεις «χώνοντας» στην Πανεπιστημίου αποφεύγοντας τους shoppers, η αλήθεια βρίσκεται για άλλη μια φορά στο Πάρκο Ναυαρίνου (γκέγκε;). Η ομάδα λόκαλ/athens την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου θα είναι φιλοξενούμενη εκεί στα πλαίσια της δράσης «ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ / ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ». Επιλέγοντας να δράσουμε και όχι να σκάσουμε - θα εγκαταστήσουμε θέσεις στάθμευσης ποδηλάτων και ράμπα πρόσβασης ανακαταλαμβάνοντας τον χώρο μας στο δρόμο, εκεί που τώρα βρίσκονται παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Με απλές πράξεις, άμεση και συνεχής ρήξη με το αυτοκίνητο και όχι χομπίστικη αντιμετώπιση (κυριακάτικες βόλτες με κλειστή την Πανεπιστημίου για shopping με το ποδήλατο, ποδηλατόδρομους βιτρίνα, ποδήλατα μόνο στα πάρκα). Η ουσία είναι και πάλι σε απλά πράγματα: στην καθημερινή χρήση εντός του αστικού ιστού και στις υποδομές που μπορεί να σου προσφέρει η πόλη.
* * *
Μετά την δράση θα ακολουθήσει ζεστό τσάι και προβολή της ταινίας “Where Are You Go” του Benny Zenga, ένα οδοιπορικό από το Κάιρο της Αιγύπτου μέχρι το Cape Town της Νοτίου Αφρικής. Τέσσερις μήνες, 11,265 χιλιόμετρα και 5ο αναβάτες αντιμέτωποι με την απέραντη έρημο της Νούβιας του Σουδάν, τους μεγαλειώδεις καταρράκτες της Βικτωρίας, τα παγωμένα κύματα του Ατλαντικού Ωκεανού και τα ίδια τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και περιέργειας.
ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ!
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ/ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ
λόκαλ/ Athens
reclaim public space
22/02/2010
11/01/2010
30/12/2009
ΔΡΑΣΗ: ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ
:: video by Ken Adams ::
:: music by The Friends of Dean Martinez ::
starring: Alex, Nina
thanx: Georgia, Eleni
respect: Xaris, Lou
11/12/2009
09/12/2009
05/12/2009
ALWAYS REMEMBER THE 6TH OF DECEMBER
EXECUTIVE KOUKOULOFOROS from localathensfilms on Vimeo.
Ξέχνα τους μπάτσους.
Ξέχνα τους μπάχαλους.
Το πνέυμα του Δεκέμβρη ζει!
Βγες Σκέψου Δημιούργησε
:: video by Bazil ::
:: music by Anal Vissi ::
:: created by local/athens crew ::
20/01/2009
ΒΙΛΛΑ ΚΑΖΟΥΛΗ: ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ (ΑΝΤΙ)ΔΡΑΣΗ
Μια (αντι)δράση της ομάδας λόκαλ/athens με αφορμή την πολιτιστική παρέμβαση που διωργάνωσε το ΥΠΕΧΩΔΕ στη Βίλλα Καζούλη με τίτίτλο «Περιβάλλον-Δράση ’08 ART+NATURE».
«Όταν [...] η σύγχρονη τέχνη μιλά με όρους της σύγχρονης φιλελεύθερης δημοκρατίας, μιας δημοκρατίας που παραμένει [...] κενή νοήματος καθώς στην πραγματικότητα το μόνο δικαίωμα που επιβιώνει σήμερα είναι το δικαίωμα στην κυριαρχία (έχω δικαίωμα διεκδικώ την κυριαρχία, την εξουσία), τότε στην πραγματικότητα (η τέχνη) δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να συντηρεί το ίδιο το σύστημα που τη γεννά και να αμφισβητεί μόνο κατά παραγγελία. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η διοργάνωση από το ΥΠΕΧΩΔΕ της έκθεσης “Art and Nature”, με την οποία ουσιαστικά νομιμοποιεί –μέσω μιας πολυπροβαλλόμενης εκδήλωσης και με τη συμμετοχή πληθώρας καλλιτεχνών – την ψήφιση του Κειμένου Γενικού Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης, ένα κείμενο που απροκάλυπτα θυσιάζει το φυσικό περιβάλλον στο βωμό της κερδοσκοπίας του κεφαλαίου.
Η κυρίαρχη καλλιτεχνική κίνηση εξαντλείται στην αυτοαναφορικότητά της , διατρέχεται από την αγωνία να μην απολέσει την ταυτότητά της ως τέχνη, να οριστεί αυστηρά ως καλλιτεχνικό έργο ή δράση. Η τέχνη αποτελεί μέρος της κοινωνικής αλυσίδας και ως τέτοια μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις καθώς σ’ αυτήν συμπυκνώνονται όλες οι κοινωνικές αντιφάσεις. Αλλά για να ασκήσει κριτική στην κοινωνία πρέπει καταρχάς να ασκήσει αυτοκριτική, η οποία σημαίνει και αυτοαναίρεσή της ως ισχύον σήμερα σύστημα. Θεωρούμε ότι αν η τέχνη σε παλιότερες ιστορικές συγκυρίες μπορούσε να αμφισβητήσει τους θεσμούς ασκώντας κριτική από μέσα, τώρα αυτό το μοντέλο έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές του. Η ενσωμάτωση και η αναπαραγωγή του συστήματος φαίνεται πως είναι πια η κυρίαρχη αντίληψη.»
Reconstruction Community, Αθήνα, 5 Ιανουαρίου 2009, www.reconstruction.gr
Κηφισιά, 3 Ιανουαρίου 2009: λόκαλ/athens εισβολή στη Βίλλα Καζούλη.
Η πρόταση «η αποκλήρωση του εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού θα συμβάλει στην προστασία του περιβάλλοντος» είναι προφανώς λάθος. Εξίσου λάθος ήταν όμως πριν η λέξη «αποκλήρωση» αντικαταστήσει την λέξη «ολοκλήρωση». Ίσως όχι με όρους γραμματικής και συντακτικού αλλά σίγουρα με όρους επιστημονικής αρτιότητας και περιβαλλοντικής ευθύνης.
Η … μικρή αυτή ανατρεπτική παρέμβαση κόσμησε έναν από τους τοίχους της Βίλας Καζούλη που φιλοξένησε μεταξύ 8/12/08 – 16/01/09 την έκθεση «Περιβάλλον - Δράση 08» με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Κλιματικής Αλλαγής και την συμμετοχή κορυφαίων Ελλήνων εικαστικών.
Το ΓΠΧΣΑΑ ξεσήκωσε πλήθος διαμαρτυριών ενώ 10 περιβαλλοντικές οργανώσεις έχουν ζητήσει την απόσυρσή του καθώς όχι μόνο δεν συνοδεύεται από στρατηγική μελέτη περιβαλλοντικής εκτίμησης και αγνοεί βασικές Κοινοτικές πολιτικές και δεσμεύσεις αλλά και την ίδια την πραγματικότητα του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας, του παραδοσιακού τρόπου ζωής της υπαίθρου και την αειφορική σοφία του ρουν της φύσης κυρίως έπειτα από τις πρόσφατες καταστροφές που αυτή υπέστη.
Αναγνωρίζουμε φυσικά ότι μια διαφορετική προσέγγιση θ’ αποτελούσε υπερβολική απαίτηση σε μια χώρα που επιδεικτικά αγνοεί την ανάγκη για θεσμική αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής πρόκλησης με τη σύσταση ενός αυτοτελούς υπουργείου. Η συνύπαρξη του περιβαλλοντικού αντικειμένου με τα δημόσια έργα μάλιστα αποτελεί μοναδικό παράδοξο στην Ε.Ε. Εξίσου μοναδικά αντιλαμβάνεται το κράτος και την έννοια της «αειφορίας» μιας που θα ήταν τουλάχιστον αστείο να υποστηρίξει κανείς πως οι κρατικές ενέργειές στον τομέα της περιβαλλοντικής πολιτικής διασφαλίζουν την ισόρροπη σχέση μεταξύ της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων και της εξέλιξης των οικοσυστημάτων προς χάριν των επόμενων γενεών.
Το ΓΠΧΣΑΑ προτάσσει ένα μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης το οποίο όχι μόνο δεν εξασφαλίζει
την οικολογική ισορροπία στο διηνεκές αλλά την καθιστά στην πράξη αδύνατη, νομιμοποιώντας πρακτικές επιθετικής ανάπτυξης, αναφέροντας για παράδειγμα σειρά κατασκευαστικών έργων που δεν εντάσσονται σε κανένα ενιαίο όραμα – εκτός ίσως από το πελατειακό/εργολαβικό που έχει εδώ και χρόνια αναπτυχθεί μεγαλόπρεπα μεταξύ δημόσιων φορέων και διαφόρων παραγόντων.
Η επιχειρηματολογία που καταδικάζει το ΓΠΧΣΑΑ είναι εκτενής και προέρχεται από πηγές με δικαιοδοσία και γνώση επί του θέματος. Σκοπός αυτής της (αντι)δράσης δεν είναι –ακόμη- μια εμπεριστατωμένη απόρριψη του ΓΠΧΣΑΑ αλλά η ανάδειξη μιας μικρής εικαστικής παρέμβασης που σχολιάζει ένα μεγάλο περιβαλλοντικό πρόβλημα και μια τέχνη που απουσιάζει μέσω της αυτοαναφορικότητας και ναρκισισμού της. Το ότι η ολοκλήρωση του εθνικού χωροταξικού σχεδίου ΔΕΝ θα συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος είναι μάλλον τόσο αυταπόδεικτο και προφανές που κανείς από τους ιθύνοντες του υπουργείου και της έκθεσης δεν παρατήρησαν για μέρες την αλλαγή… Ενδιαφέρον και κάπως αστείο, δεν βρίσκετε;
Για την ιστορία η «Αποκλήρωση» έμεινε στον τοίχο της έκθεσης για 12 μέρες...
λόκαλ/athens, Αθήνα, 18 Ιανουαρίου 2009
«[...] βασικός χώρος δράσης της τέχνης είναι σαφώς ο δημόσιος χώρος, [...] χώρος άσκησης πολιτικής, εκφοράς πολιτικού λόγου, ανάδειξης και συνύπαρξης των κοινωνικών αντιφάσεων και διακυβευμάτων. Ο δημόσιος χώρος είναι ο πραγματικός χώρος, δεν ανήκει ούτε στη σφαίρα των ιδεών ούτε της πολιτικής θεωρίας. Είναι ο χώρος της σωματοποιημένης επικοινωνίας, της συνάντησης, της συμβίωσης και της σύγκρουσης. Είναι ο ζωτικός μας χώρος, αυτός για τον οποίο οφείλουμε και καλούμαστε να παλέψουμε καθημερινά.»
Reconstruction Community, Αθήνα, 5 Ιανουαρίου 2009, www.reconstruction.gr
για το κείμενο της Κοινότητας Ανοικοδόμησης για το Χωροταξικό κάνε κλικ εδώ!
για τις φωτογραφίες από την δράση στη Βίλλα Καζούλη κάνε κλικ εδώ.
λόκαλ/athens
reclaim public space
«Όταν [...] η σύγχρονη τέχνη μιλά με όρους της σύγχρονης φιλελεύθερης δημοκρατίας, μιας δημοκρατίας που παραμένει [...] κενή νοήματος καθώς στην πραγματικότητα το μόνο δικαίωμα που επιβιώνει σήμερα είναι το δικαίωμα στην κυριαρχία (έχω δικαίωμα διεκδικώ την κυριαρχία, την εξουσία), τότε στην πραγματικότητα (η τέχνη) δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να συντηρεί το ίδιο το σύστημα που τη γεννά και να αμφισβητεί μόνο κατά παραγγελία. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η διοργάνωση από το ΥΠΕΧΩΔΕ της έκθεσης “Art and Nature”, με την οποία ουσιαστικά νομιμοποιεί –μέσω μιας πολυπροβαλλόμενης εκδήλωσης και με τη συμμετοχή πληθώρας καλλιτεχνών – την ψήφιση του Κειμένου Γενικού Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης, ένα κείμενο που απροκάλυπτα θυσιάζει το φυσικό περιβάλλον στο βωμό της κερδοσκοπίας του κεφαλαίου.
Η κυρίαρχη καλλιτεχνική κίνηση εξαντλείται στην αυτοαναφορικότητά της , διατρέχεται από την αγωνία να μην απολέσει την ταυτότητά της ως τέχνη, να οριστεί αυστηρά ως καλλιτεχνικό έργο ή δράση. Η τέχνη αποτελεί μέρος της κοινωνικής αλυσίδας και ως τέτοια μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις καθώς σ’ αυτήν συμπυκνώνονται όλες οι κοινωνικές αντιφάσεις. Αλλά για να ασκήσει κριτική στην κοινωνία πρέπει καταρχάς να ασκήσει αυτοκριτική, η οποία σημαίνει και αυτοαναίρεσή της ως ισχύον σήμερα σύστημα. Θεωρούμε ότι αν η τέχνη σε παλιότερες ιστορικές συγκυρίες μπορούσε να αμφισβητήσει τους θεσμούς ασκώντας κριτική από μέσα, τώρα αυτό το μοντέλο έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές του. Η ενσωμάτωση και η αναπαραγωγή του συστήματος φαίνεται πως είναι πια η κυρίαρχη αντίληψη.»Reconstruction Community, Αθήνα, 5 Ιανουαρίου 2009, www.reconstruction.gr
Κηφισιά, 3 Ιανουαρίου 2009: λόκαλ/athens εισβολή στη Βίλλα Καζούλη.
Η πρόταση «η αποκλήρωση του εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού θα συμβάλει στην προστασία του περιβάλλοντος» είναι προφανώς λάθος. Εξίσου λάθος ήταν όμως πριν η λέξη «αποκλήρωση» αντικαταστήσει την λέξη «ολοκλήρωση». Ίσως όχι με όρους γραμματικής και συντακτικού αλλά σίγουρα με όρους επιστημονικής αρτιότητας και περιβαλλοντικής ευθύνης.
Η … μικρή αυτή ανατρεπτική παρέμβαση κόσμησε έναν από τους τοίχους της Βίλας Καζούλη που φιλοξένησε μεταξύ 8/12/08 – 16/01/09 την έκθεση «Περιβάλλον - Δράση 08» με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Κλιματικής Αλλαγής και την συμμετοχή κορυφαίων Ελλήνων εικαστικών.
Το ΓΠΧΣΑΑ ξεσήκωσε πλήθος διαμαρτυριών ενώ 10 περιβαλλοντικές οργανώσεις έχουν ζητήσει την απόσυρσή του καθώς όχι μόνο δεν συνοδεύεται από στρατηγική μελέτη περιβαλλοντικής εκτίμησης και αγνοεί βασικές Κοινοτικές πολιτικές και δεσμεύσεις αλλά και την ίδια την πραγματικότητα του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας, του παραδοσιακού τρόπου ζωής της υπαίθρου και την αειφορική σοφία του ρουν της φύσης κυρίως έπειτα από τις πρόσφατες καταστροφές που αυτή υπέστη.
Αναγνωρίζουμε φυσικά ότι μια διαφορετική προσέγγιση θ’ αποτελούσε υπερβολική απαίτηση σε μια χώρα που επιδεικτικά αγνοεί την ανάγκη για θεσμική αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής πρόκλησης με τη σύσταση ενός αυτοτελούς υπουργείου. Η συνύπαρξη του περιβαλλοντικού αντικειμένου με τα δημόσια έργα μάλιστα αποτελεί μοναδικό παράδοξο στην Ε.Ε. Εξίσου μοναδικά αντιλαμβάνεται το κράτος και την έννοια της «αειφορίας» μιας που θα ήταν τουλάχιστον αστείο να υποστηρίξει κανείς πως οι κρατικές ενέργειές στον τομέα της περιβαλλοντικής πολιτικής διασφαλίζουν την ισόρροπη σχέση μεταξύ της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων και της εξέλιξης των οικοσυστημάτων προς χάριν των επόμενων γενεών.Το ΓΠΧΣΑΑ προτάσσει ένα μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης το οποίο όχι μόνο δεν εξασφαλίζει
την οικολογική ισορροπία στο διηνεκές αλλά την καθιστά στην πράξη αδύνατη, νομιμοποιώντας πρακτικές επιθετικής ανάπτυξης, αναφέροντας για παράδειγμα σειρά κατασκευαστικών έργων που δεν εντάσσονται σε κανένα ενιαίο όραμα – εκτός ίσως από το πελατειακό/εργολαβικό που έχει εδώ και χρόνια αναπτυχθεί μεγαλόπρεπα μεταξύ δημόσιων φορέων και διαφόρων παραγόντων.
Η επιχειρηματολογία που καταδικάζει το ΓΠΧΣΑΑ είναι εκτενής και προέρχεται από πηγές με δικαιοδοσία και γνώση επί του θέματος. Σκοπός αυτής της (αντι)δράσης δεν είναι –ακόμη- μια εμπεριστατωμένη απόρριψη του ΓΠΧΣΑΑ αλλά η ανάδειξη μιας μικρής εικαστικής παρέμβασης που σχολιάζει ένα μεγάλο περιβαλλοντικό πρόβλημα και μια τέχνη που απουσιάζει μέσω της αυτοαναφορικότητας και ναρκισισμού της. Το ότι η ολοκλήρωση του εθνικού χωροταξικού σχεδίου ΔΕΝ θα συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος είναι μάλλον τόσο αυταπόδεικτο και προφανές που κανείς από τους ιθύνοντες του υπουργείου και της έκθεσης δεν παρατήρησαν για μέρες την αλλαγή… Ενδιαφέρον και κάπως αστείο, δεν βρίσκετε;Για την ιστορία η «Αποκλήρωση» έμεινε στον τοίχο της έκθεσης για 12 μέρες...
λόκαλ/athens, Αθήνα, 18 Ιανουαρίου 2009
«[...] βασικός χώρος δράσης της τέχνης είναι σαφώς ο δημόσιος χώρος, [...] χώρος άσκησης πολιτικής, εκφοράς πολιτικού λόγου, ανάδειξης και συνύπαρξης των κοινωνικών αντιφάσεων και διακυβευμάτων. Ο δημόσιος χώρος είναι ο πραγματικός χώρος, δεν ανήκει ούτε στη σφαίρα των ιδεών ούτε της πολιτικής θεωρίας. Είναι ο χώρος της σωματοποιημένης επικοινωνίας, της συνάντησης, της συμβίωσης και της σύγκρουσης. Είναι ο ζωτικός μας χώρος, αυτός για τον οποίο οφείλουμε και καλούμαστε να παλέψουμε καθημερινά.»Reconstruction Community, Αθήνα, 5 Ιανουαρίου 2009, www.reconstruction.gr
για το κείμενο της Κοινότητας Ανοικοδόμησης για το Χωροταξικό κάνε κλικ εδώ!
για τις φωτογραφίες από την δράση στη Βίλλα Καζούλη κάνε κλικ εδώ.
λόκαλ/athens
reclaim public space
19/11/2008
NO FACE
"Ποδήλατο στην Αθήνα" - η τελευταία (χρήσιμη) αστική καραμέλα. Προτείνει ένα διαφορετικό τρόπο μετακίνησης, εντάσσεται στο σύγχρονο ακτιβισμό των πόλεων, παλεύει με τον "νόμο της ζούγκλας" που επικρατεί στην άσφαλτο. Κινείται προσεκτικά - ας πούμε στο λεωφορειόδρομο-, αποφεύγει την αυθαιρεσία των οδηγών, δεν μπαίνει καν στο μετρό. Κοινώς, πολύ fair play που τελικά ίσως και να εξυπηρετεί το σύστημα που αντιμάχεται. Το Alleycat Race δεν είναι έτσι. Ειναι μια πρωτοβουλία της ομάδας λόκαλ που αποθεώνει σε πιο hardcore όρους την ποδηλατική κουλτούρα. Ένα σιρκουί αστυφιλίας με παράλληλες συμβολικές δράσεις, που αποδεικνύει ότι τα ποδήλατα δεν είναι παθητικοί θεατές της αθηναικής οδικής παράνοιας. Μπορούν να πάνε και γρήγορα...:: απο το άρθρο του Π. Μένεγου στην Athens Voice ::
Subscribe to:
Posts (Atom)